บทที่ 106 สูญเสีย 3

ซึ่งคนที่นอนราบก็ได้แต่กะพริบตาถี่ ๆ เพื่อไล่หยดน้ำตา หากยิ่งทำเธอก็ยิ่งเจ็บช้ำ ยิ่งรู้สึกอึดอัดเกินกว่าจะทนไหว

“ไม่ต้องหรอกฮันนี่” มินตราสูดลมหายใจเข้าปอด ก่อนจะค่อย ๆ หันไปสบตากับเพื่อนรัก “ให้พี่มูนกลับไปนอนพักผ่อนเถอะ ถ้าวันนี้ยังต้องนอนที่นี่อีกคืน เดี๋ยวพ่อแม่เราก็คงมาดูแลเอง”

“แกนั่นแหละ บอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ